Baba!

Babaya Özlem Hilal YAPICI

Özledim seni be babacığım, çok özledim.

Beni boynuna bindirip gezdirişini, parkımızı, hani doğduğum sarı boyalı evimizi en çok da sigarayla karışan o kokunu içime çekmeyi özledim.

Zaman çok çabuk geçiyormuş, yeni fark ettim; yeni anladım bana neden hep küçük bir çocukmuşum gibi davrandığını. Kızardım o zamanlar...Büyük olmayı, büyümeyi iyi sayardık.
Söylememişlerdi bize dünyanın bedbahtlığını, zamanın kahpeliğini öğretmemişlerdi bilemedim be baba...
Çabuk savurdum o günleri, bilemedim...

Şimdi gitmek istiyorum geriye, mümkünse en başına; hayat yarışını devraldığım yere gitmek istiyorum. Elimi tut hadi,karşıya geçelim.Yürüyelim deniz kenarında o eşsiz meltemi ciğerlerimize doldurarak. Balon istiyorum ben, balon al bana yanaklarım kadar kırmızı olanından.

Şimdi al beni kucağına, gidelim buralardan uzaklara, çok uzaklara...
Olmadı be baba tutmadın elimi, duymadın sesimi, almadın beni kucağına yalnız gittin uzaklara.
Sonra balon beni uçurdu uçsuz bucaksız karanlıklara.
Şimdi sen uzaklara yürüyorsun bense karanlıklara uçuyorum aydınlık umuduyla...
Sarılacak kadar yakınken nerden çıktı bu dipsiz ayrılık?

Seni seviyorum, seni çok seviyorum baba...

Blogtaki ilk paylaşımım, herkese merhaba :)

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız..
Sonraki Yazı
« Önceki Yazı
Önceki Yazı
Sonraki Yazı »

1 Yorum:

Yap Bir Yorum
22 Aralık 2014 00:23 ×

hoşgeldiniz :) hayatımızda yer alan herkesin hayattayken kıymetini bilmek lazım sanırım ;( ama herşeyin kıymetini zaman geçince daha iyi anlıyoruz...çocukken büyümek istiyoruz,şimdide çocuk olmak [-(

Tebriklerselcen kalkan ilk yorumu siz yaptınız :)
Yanıtla
avatar

Yorum yazabilmek için:
Yorumlama biçimi seçeneklerinden profil üyeliğiniz yoksa; Adı/URL profilini seçip kendi belirlediğiniz isimle URL kısmını boş bırakarak yorum yazabilir ya da Anonim profili seçeneği ile isimsiz olarak yorum yapabilirsiniz. Yoruma Emoji EkleYoruma Emoji Ekle

Yorumunuz için teşekkür ederiz.